piątek, 29 lipca 2011

Let's find some beautiful place to get lost

Odliczam dni do urlopu. I umilam sobie czas przeglądając i sortując stare zdjęcia. To zrobiłam chyba z siedem lat temu w Chefchaouen w górach Rif... 



Do zobaczenia niebawem!

sobota, 23 lipca 2011

Mille-feuilles z bakłażana z kozim serem i miodem


Dzisiaj nie będę się rozpisywać, bo czeka mnie jeszcze trochę pracy w ogrodzie - mam dla was błyskawiczną zakąskę, więc i wpis będzie błyskawiczny. Potrzebny będzie bakłażan i świeży kozi ser, bo resztę na pewno macie w domu. Przydałoby się również trochę świeżej sałaty, ale pora taka, że pewnie każdy ma, jeśli nie w ogrodzie, to w jakiejś doniczce na balkonie lub na oknie. 




Bakłażan z kozim serem i miodem

Mille-feuilles d'aubergine au chèvre frais et miel
proporcje na 4 osoby

1 bakłażan
1 jajko
¾ szklanki mleka
140 g mąki
1 kozi lub owczy świeży serek
miód lub syrop z agawy
olej do smażenia
trochę sałaty do dekoracji talerzy
na sos vinaigrette: 3 łyżki oliwy, łyżka miodu, łyżka octu winnego, sól i pieprz

Z jajka, mleka i mąki oraz szczypty soli przygotować ciasto. Bakłażana umyć i pokroić na plastry nie grubsze niż 5 mm. Plastry bakłażana zanurzyć w cieście i smażyć na głębokim oleju, aż się ładnie przyrumienią z każdej strony. Osuszyć na papierowym reczniku. Przechowywać w ciepłeym miejscu, dopóki nie usmażymy całego bakłażana.* 

Z podanych składników przygotować sos vinaigrette. Umyć sałatę i ułożyć ją na talerzach. Na ciepłych plastrach bakłażana ułożyć plaster sera, przyprawić świeżo mielonym pieprzem oraz kilkoma kroplami miodu i przykryć drugim plastrem bakłażana. Można zrobić jedno albo i więcej pięter. Ułożyć na sałacie i polać sosem vinaigrette. 
I gotowe! Proste i bardzo smaczne – szczerze polecam.



* Bakłażana możemy usmażyć wcześniej i trzymać w jakiejśc miseczce pod przykryciem w lekko nagrzanym piekarniku. Najważniejsze, żeby plastry bakłażana były w miarę ciepłe, kiedy będziemy układać na nich ser.
 

niedziela, 17 lipca 2011

Czekoladowe gofry Pierre'a Marcoliniego

Belgia słynie ze swoich pralinek, ale musicie wiedzieć, że obok takich czekoladowych potentatów jak Godiva, Neuhaus czy choćby Leonidas istnieje cała masa mniejszych prywatnych manufaktur i wybitnych czekoladników. Jednym z bardziej uznanych jest bez wątpienia Pierre Marcolini. Jego sklep znajdziecie przy placu Sablon, z którego jest już niedaleko do brukselskiej starówki. 


 


Niektórzy powiedzą, że to wyższa półka, a co za tym idzie wyższe ceny. W końcu Marcolini to zdobywca tytułu mistrza świata wyrobów czekoladowych, a ekspozycja w jego sklepie przypomina galerię sztuki. Ale chyba jeszcze bardziej niż czekoladki cenię sobie jego czekoladowe torciki – można podziwiać jego czekoladowe kreacje na www.marcolini.be - szczególnie te czekoladowo-malinowe. Więc kiedy odkryłam, że Marcolini wydał książkę z przepisami, rzecz jasna bardzo się ucieszyłam. 
Na pierwszy ogień poszły oczywiście czekoladowe gofry.





Wyjątkowo lekkie i chrupiące. Przepis opiera się na gofrach brukselskich, Marcolini tylko go lekko zmodyfikował. Gorąco polecam! 

 

Czekoladowe gofry Pierre'a Marcoliniego
(na około 30 sztuk - to dużo, ale zapewniam, że szybko znikają z talerza)
425 g mąki
25 g cukru pudru
15 g świeżych drożdży
50 g kakao
125 g mleka w proszku
220 g miękkiego masła
3 białka 






Drożdże rozkruszamy i rozpuszczamy w 10 cl ciepłej wody. Wylewamy do miski, do której przesialiśmy mąkę, dodajemy jeszcze 60 cl ciepłej wody, mleko w proszku, kakao i wyrabiamy ciasto. Powinno być dosyć rzadkie. Odstawiamy na godzinę do wyrośnięcia.


Kiedy ciasto wyrośnie, dodajemy masło, porządnie mieszamy oraz białka ubite na sztywną pianę. I ciasto jest gotowe. Można je spokojnie wyrobić wieczorem i zostawić w lodówce na noc.

Gofry pieczemy na wysmarowanej masłem gofrownicy. Drucikiem sprawdzam czy gofry przypiekły się na chrupko i jeśli tak, układam je na kratce do wystygnięcia. Najlepsze są lekko przestudzone – wtedy są najbardziej chrupiące. Z czasem zmiękną i oklapną. Można je wtedy podpiec w tosterze (ustawionym na minimalne grzanie !) - nabiorą na nowo chrupko
ści. A jeśli wam zostaną, warto je zamrozić. Po wyjęciu z zamrażarnika wkładam je potem do nagrzanego na 200 stopni piekarnika na 8 minut. Też są pyszne.

Jak pewnie zauważyliście, nie są to wcale słodkie gofry, dlatego warto ich gorycz prze
łamać czymś słodkim i podać na przykład z lekko kwaskowatą konfiturą - my jedliśmy te gofry z brzoskwiniowo-morelową, którą Ania i Fabrice przywieźli nam z Ardèche. Sprawdzą się również lody, bita śmietana i świeże owoce, rozpuszczona ciepła czekolada - to już będzie zależało od waszego nastroju i zapasów w domu. 


Pierre Marcolini 
rue des Minimes 1
Place du Sablon 
1000 Bruxelles 
www.marcolini.be




środa, 6 lipca 2011

I znowu królik

I znowu królik, powiecie. Tak, znowu, królik jest tutaj wyjątkowo lubiany i popularny. Tym razem tradycyjny przepis z Liège – pamiętacie, wspominałam o nim, pisząc o mielonych z Liège, a teraz przyszedł czas na to emblematyczne nie tylko dla regionu Liège, ale kuchni belgijskiej w ogóle, danie. Królik prawie tak dobry jak ten Johanny z malinami i kriek'iem (na niego też przyjdzie kolej ;))
 


Królik jak w Liège 
Lapin à la liégeoise - przepis ze strony Belgogourmet
dla czterech osób

królik podzielony na 6-8 zgrabnych kawałk
ów
100 g pokrojonego boczku
kilka szalotek 

150 g rodzynek (mogą też być suszone śliwki)
ocet winny
2 łyżki syropu z Liège, który można zastąpić miodem
lub powidłami śliwkowymi
bouquet garni czyli gałązka tymianku, listek laurowy i trochę natki pietruszki
łyżeczka musztardy
trochę masła
sól i pieprz


Kilka godzin wcześniej zalać rodzynki octem winnym i odstawić. Boczek usmażyć na suchej patelni i odłożyć na bok. Na tej samej patelni rozgrzać trochę masła i przyrumienić szalotki. Kawałki królika przyprawić solą i pieprzem, obtoczyć w mące i również przyrumienić na maśle. Ułożyć kawałki królika razem z boczkiem i szalotkami w rondlu. Dodać rodzynki i ocet, tymianek, natkę i listek laurowy i ustawić na ogniu pod przykryciem. Jeśli ocet nie przykrył mięsa, dolać trochę wody lub wywaru warzywnego. Po 45 minutach dodać łyżkę syropu z Liège lub miodu oraz łyżeczkę musztardy. Gotować jeszcze przez pół godziny, aż mięso będzie miękkie i zobaczycie, że bez problemu odchodzi od kości. Doprawić wedle uznania. Sos powinien być raczej ostry niż słodki. Na samym końcu, żeby zagęścić sos, można dodać kawałek chleba (to taki belgijski sposób). Tak przygotowany królik najczęściej jest podawany i najbardziej smakuje z frytkami. 
 

sobota, 2 lipca 2011

Początek wakacji

Youppi! Mamy za sobą egzaminy, promocję do następnej klasy w kieszeni, a ponieważ na wakacje wyjechać będziemy mogli dopiero za miesiąc, synek zażyczył sobie czegoś wybitnie wakacyjnego w ten weekend. I od razu przyszła mi do głowy pasta z owocami morza, a konkretnie z kalmarami. Tych nie mamy na co dzień, a te najsmaczniejsze przyszło nam jadać na wakacjach właśnie nad morzem.




Bucatini z kalmarami
Przepis z The Young Man & The Sea Davida Pasternacka i Eda Levine'a


kilogram kalmarów

350 g makaronu
2 łyżki drobno posiekanej kolendry
2 ząbki czosnku
mała szklanka czerwonego wytrawnego wina
2 peperoncino
puszka pomidorów
garść pomidorków koktajlowych (uwielbiamy marzano)
trochę oliwy, trochę parmezanu do posypania
przyprawy




Zaczynam od oczyszczenia i opłukania kalmarów. Zagotowujemy garnek lekko osolonej wody i kiedy woda zacznie wrzeć, wrzucamy kalmary. Gotujemy jakieś 15 minut i odcedzamy. Na odrobinie oliwy podsmażamy drobno posiekany czosnek i peperoncino. Dodajemy pomidory z puszki, ostudzone i pokrojone na mniejsze kawałki kalmary. Przyprawiamy, mieszamy i skręcamy ogień. Gotujemy pod przykryciem przez 20 minut, od czasu do czasu mieszając i dolewając czerwonego wina, kiedy sos zacznie gęstnieć. Sprawdzamy, czy kalmary są już miękkie. Na końcu dodajemy pomidory koktajlowe. 
Bucatini, które możemy zastąpić spaghetti, linguine lub innym makaronem, gotujemy al dente przez 9 minut. Po odcedzeniu dodajemy do sosu i mieszamy, dolewając trochę wody z gotowania makaronu. Podajemy posypane kolendrą. 


 Smacznego i niech żyją wakacje !

środa, 29 czerwca 2011

Kulki mielonego w aromatycznym sosie Omo-Chakir

Kilka dni temu wspomniałam o mielonych, które przygotowała na brukselskie spotkanie blogerów kulinarnych Nawal z La cuisine d'Omo-Chakir. Nawal pochodzi z Maroka i prowadzi u siebie autentyczną kuchnię arabską. Jak mogliśmy się przekonać, jej orientalne dania cudownie pachną, a niektóre z nich są dodatkowo niezwykle proste. Tak jak te małe mielone, które Nawal podała na pikniku blogerów, a które od czasu tego spotkania zdążyłam już zrobić dwa razy. Polecam je wam gorąco, a na blog Omo-Chakir na pewno będę często wracać. 




Kulki mielonego w aromatycznym sosie Omo-Chakir
Boulettes de viande sauce sucrée salée
500 g mielonego mięsa (biorę pół na pół cielęcina + wieprzowina)
1 cebula
łyżka posiekanej pietruszki
łyżka posiekanej kolendry
łyżeczka kolendry
łyżeczka imbiru
łyżeczka cynamonu
1 jajko

sos
puszka pomidorów lub 1 kg świeżych
1 cebula
2 łyżeczki cynamonu
2 łyżeczki imbiru
łyżeczka pieprzu
łyżeczka soli
łyżka miodu lub syropu z agawy
trochę oleju



Zaczynamy od sosu: na oleju podsmażamy drobno posiekaną cebulę, powinna się zeszklić, ale nie przypalić. Następnie dodajemy sparzone i obrane ze skóry pomidory oraz przyprawy. Zagotowujemy i skręcamy ogień. Sos powinien pogotować się z 15 minut i zredukować. Gdyby był zbyt gęsty, można dolać trochę wody.


Podczas kiedy sos będzie redukował się na lekkim gazie, przygotowujemy mięso na mielone. Cebule ścieramy na tarce, dodajemy jajko, zioła i przyprawy i dokładnie mieszamy.


Sos przecieramy przez sitko, aby uzyskać gładką jednolitą konsystencję lub miksujemy.


Formujemy małe kuleczki, im mniejsze, tym lepiej przejdą aromatem sosu, i wrzucamy je do gotującego się sosu. W zależności od wielkości, kulki mięsa w ciągu kilku minut dojdą do siebie. Przed podaniem możemy danie posypać świeżo posiekaną kolendrą.


Nawal radzi podać je z chlebem. Pomyślałam, że możemy podać je również z kuskusem, ryżem lub jakakolwiek kaszą, ale w praktyce okazuje się, że ten przepyszny sos najlepiej wyciera się z talerza kawałkiem chleba lub bagietki. 

 




niedziela, 26 czerwca 2011

Malinowe clafoutis na kruchym spodzie


Wiem, wiem, tradycyjne clafoutis powinno być z czereśniami, ale u nas tak obrodziły maliny, że przyszło mi do głowy zrobić z nimi clafoutis. Takie trochę inne niż zazwyczaj, na kruchym spodzie z przepisu Ladurée. Miałam trochę wątpliwości po drodze, tymbardziej, że na rynku widziałam dzisiaj całkiem tanie wisienki, ale po podwieczorku, którym rozkoszowaliśmy się w ogrodzie, wszyscy przyznaliśmy, że nasze maliny nieźle się obroniły i że nie był to głupi pomysł. 
Powiem więcej , to było pyszne!
 

Malinowe clafoutis na kruchym spodzie
Przepis z Ladurée – Le livre "Sucré"

na ciasto :
250 g mąki
125 g masła
szczypta soli
4 łyżki wody
2 żółtka

na clafoutis:

175 g cukru
szczypta soli
50 g Maizeny
50 g mąki
3 jajka + 2 żółtka
30 cl słodkiej śmietany
30 cl mleka
250 g malin lub innych owoców
starta skórka z jednej cytryny

 

Z podanych składników zagniatamy ciasto i wkładamy do lodówki na godzinę.
Wałkujemy i wykładamy wysmarowaną masłem formę. Wkładamy do rozgrzanego piekarnika (180°C) na 15 minut. 

Bardzo ważne, powinna to być wysoka forma (!!!), ja użyłam po prostu tortownicy 


 

Łączymy mąkę z maizeną, cukrem i skórką z cytryny. Dodajemy szczyptę soli. Następnie jajka i żółtka, na końcu śmietanę i mleko. Ciasto powinno mieć płynną naleśnikowatą konsystencję. Wylewamy trochę ciasta na podpieczony spód, układamy owoce i delikatnie dolewamy ciasta aż po brzegi formy. Zapiekamy przez 20-25 minut w piekarniku o temperaturze 170°.