Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Elegancka kolacja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Elegancka kolacja. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 8 lipca 2012

Ślimaki w czosnkowo-ziołowym maśle i pomidorach

Kiedy pracowałam jako studentka w czasie wakacji w pewnej francuskiej winnicy (dla ścisłości dodam, że było to w przepięknym regionie Charente, gdzie robi się między innymi koniak i pineau), każdy z nas wyruszał w pole w specjalnym fartuszku z dużą kieszenią z przodu. Zbieraliśmy do nich ślimaki, które smakowicie żerowały sobie na liściach winorośli. I chociaż nie były to winniczki, bo w tamtym regionie występowały Felix aspersa czyli mniejsze ślimaki szare nazywane «petit-gris», to zrozumiałam wtedy, skąd się wzięła nazwa winniczek. 

To mama naszego patrona zajmowała się skrzynkami ślimaków, które przynosiliśmy pod wieczór, a ponieważ zaciekawione wielokrotnie wypytywałyśmy ją, co i jak robi z tymi ślimakami, pewnego dnia przyrządziła dla nas specjalną ślimakową kolację. Nigdy nie zapomnę tej uczty: był to mój pierwszy raz ze ślimakami i tak się objadłam, że następnego dnia ciężko było wstać do pracy.

Oszczędzę wam opisów, co zrobić, kiedy ślimaków nazbieramy sobie sami. Jest to dosyć skomplikowane i pracochłonne, a niektórym może się wyda
ć drastyczne. Dużo prościej jest znaleźć ślimaki w słoiku lub w puszce, albo mrożone i nie są one wcale takie drogie. Tak więc zapraszam na ślimaki w mocno czosnkowym, ziołowym maśle i pomidorach. 


Ślimaki zapiekane w czosnkowo-ziołowym maśle i pomidorach

puszka ślimaków (zazwyczaj 24 sztuki)
24 średnie lub koktajlowe pomidory
3 gałązki rozmarynu
3 gałązki tymianku
ząbek czosnku
trochę oliwy

na masło: 100 g masła, 2 łyżki drobno zmielonych migdałów, łyżka musztardy, pęczek natki pietruszki posiekanej, 3 ząbki czosnku drobno posiekane, sól i pieprz




Czosnkowo- ziołowe masło możemy przygotować wcześniej: podane składniki trzeba zmiksować na gładką masę i wstawić do lodówki. Ślimaki odcedzamy i płuczemy pod wodą. Pomidory należy wydrążyć. Do każdego z pomidorów wkładamy po ślimaku i łyżeczce masła. Żaroodporne naczynie delikatnie smarujemy oliwą i układamy w nim pomidory. Posypujemy posiekanym czosnkiem, rozmarynem i tymiankiem. Wsuwamy do piekarnika rozgrzanego na 190-200 stopni. Po 10-12 minutach włączamy górną grzałkę, pokręcamy temperaturę i czekamy, aż pomidory przyrumienią się z wierzchu. Podajemy natychmiast najlepiej z kawałkiem bagietki.




Na osobę powinniśmy liczyć po 12 sztuk, więc jest to danie dla dwóch osób. Możemy też przygotować sałatkę z mieszanki liści w sosie vinaigrette i malutkie tosty. Gorące pomidory możemy ułożyć wtedy na tostach i podać po 4-6 sztuk na osobę. Zamiast pomidorów możemy użyć kapeluszy pieczarek – tak właśnie jadłam je po raz pierwszy w Charente. 


sobota, 10 marca 2012

Werynki z gruszką i pianką z roqueforta

Gruszka z roquefort'em to dla wielu z was już na pewno klasyka, czy to w sałatkach, risottach, tartach czy zapiekankach. Gruszka bowiem świetnie się spisuje w towarzystwie wszelkich serów, więc ciekawa jestem, co powiecie na taką przystawkę? 




Werynki z gruszk
ą i pianką z roqueforta
proporcje dla 4 osób
3 gruszki 
kawałek sera roqueforta, tak mniej więcej 80-100 g 
150 ml kremówki 
sól i świeżo mielony pieprz 
mieszanka pięciu przypraw
łyżka miodu 
łyżka masła 
pół szklanki białego wytrawnego wina 
kilka kropel soku z cytryny



Śmietanę wraz z miską i trzepaczką wstawiamy na chwilę do zamra
żarnika – schłodzona będzie się lepiej ubijała. 

Gruszki obieramy i kroimy na mniejsze kawałki. W rondelku rozgrzewamy trochę masła i wrzucamy gruszki. Przez chwilę smażymy, stale mieszając. Przyprawiamy delikatnie solą i mieszanką pięciu przypraw (czyli pieprz seczuański, anyż, goździki, cynamon i nasiona kopru włoskiego). Dodajemy łyżkę miodu, mieszamy i zalewamy winem. Czekamy, aż wino odparuje, a gruszki delikatnie się uduszą. Chociaż uduszą jest pojęciem względnym, my lubimy, kiedy są jeszcze lekko chrupiące. Zanim zdejmiemy gruszki z ognia, próbujemy i jeśli zajdzie taka potrzeba, doprawiamy sokiem z cytryny. Gruszki powinny być jednocześnie słodkie, lekko korzenne i kwaskowate. 

Odstawiamy do przestudzenia. Schłodzoną śmietanę energicznie ubijamy. Kiedy poczujemy, że zaczyna gęstnieć, dodajemy pokruszony roquefort oraz trochę świeżo mielonego pieprzu. Ubijamy na sztywno. Ser nada smaku śmietanie i może pozostać w drobnych kawałkach, nie musimy go ubijać na zupełnie gładką masę. 

Na dnie miseczek układamy trochę gruszek, które dekorujemy śmietaną – ważne, żeby nie przesadzić ze śmietaną i podać werynki dobrze schłodzone (co najmniej 3-4 godziny w lodówce!).






sobota, 23 lipca 2011

Mille-feuilles z bakłażana z kozim serem i miodem


Dzisiaj nie będę się rozpisywać, bo czeka mnie jeszcze trochę pracy w ogrodzie - mam dla was błyskawiczną zakąskę, więc i wpis będzie błyskawiczny. Potrzebny będzie bakłażan i świeży kozi ser, bo resztę na pewno macie w domu. Przydałoby się również trochę świeżej sałaty, ale pora taka, że pewnie każdy ma, jeśli nie w ogrodzie, to w jakiejś doniczce na balkonie lub na oknie. 




Bakłażan z kozim serem i miodem

Mille-feuilles d'aubergine au chèvre frais et miel
proporcje na 4 osoby

1 bakłażan
1 jajko
¾ szklanki mleka
140 g mąki
1 kozi lub owczy świeży serek
miód lub syrop z agawy
olej do smażenia
trochę sałaty do dekoracji talerzy
na sos vinaigrette: 3 łyżki oliwy, łyżka miodu, łyżka octu winnego, sól i pieprz

Z jajka, mleka i mąki oraz szczypty soli przygotować ciasto. Bakłażana umyć i pokroić na plastry nie grubsze niż 5 mm. Plastry bakłażana zanurzyć w cieście i smażyć na głębokim oleju, aż się ładnie przyrumienią z każdej strony. Osuszyć na papierowym reczniku. Przechowywać w ciepłeym miejscu, dopóki nie usmażymy całego bakłażana.* 

Z podanych składników przygotować sos vinaigrette. Umyć sałatę i ułożyć ją na talerzach. Na ciepłych plastrach bakłażana ułożyć plaster sera, przyprawić świeżo mielonym pieprzem oraz kilkoma kroplami miodu i przykryć drugim plastrem bakłażana. Można zrobić jedno albo i więcej pięter. Ułożyć na sałacie i polać sosem vinaigrette. 
I gotowe! Proste i bardzo smaczne – szczerze polecam.



* Bakłażana możemy usmażyć wcześniej i trzymać w jakiejśc miseczce pod przykryciem w lekko nagrzanym piekarniku. Najważniejsze, żeby plastry bakłażana były w miarę ciepłe, kiedy będziemy układać na nich ser.
 

czwartek, 7 kwietnia 2011

Tropem Artura Wellingtona

Tak naprawdę do końca nie wiadomo, komu lub czemu to danie z polędwicy zawdzięcza swoją nazwę. Pierwotnie oblepiano polędwicę prostym ciastem z mąki i wody, żeby się nie przypalała i nie wysychala w trakcie pieczenia. Być może Książe Wellington tak polubił filet de boeuf en croûte i towarzyszący jej sos z Madery, że potrawa, choć znana w kuchni francuskiej na długo przed narodzinami brytyjskiego księcia, przetrwała pod nazwą Beef Wellington? A może podano ją po raz pierwszy w Wellington?


Jakby na to nie patrzeć główny trop wiedzie do Wellingtona, bo to pogromca spod Waterloo użyczył swojego imienia stolicy Nowej Zelandii. I wcale mu się nie dziwię, że się rozsmakował w zawiniętej w naleśniki i ciasto francuskie polędwicy.


Do zrobienia i spróbowania Beef Wellington zachęcił nas nasz Cordon Bleu, Tomek Michalec. Po raz kolejny miałyśmy dzięki niemu okazję poczuć się jak Julia Child na naszych niedzielnych spotkaniach kulinarnych, które odbywają się pod auspicjami Brukselskiego Klubu Polek (BeKaP- link wkrótce). Pierwsze reakcje były mieszane: ojejku, ile pracy, ile przygotowań...! A ile składników! Faktycznie, ale efekt końcowy przeszedł nasze najśmielsze oczekiwania: to było naprawdę pyszne!




Boeuf Wellington
polędwica wołowa (Liczę po 120-150 g mięsa na osobę. Moim zdaniem im cieńszy i dłuższy filet z polędwicy, tym lepiej, szczególnie, jeśli nie lubicie krwistego roastbeefu)
1 lub nawet 2 opakowania ciasta francuskiego w zależności od wielkości naszej polędwicy

na naleśniki (crêpes Célestine): 125g maki, 300ml mleka, 1 jajko, 30g lekko przypieczonego masła (tzw beurre noisette), sól i pieprz, drobniutko posiekane świeże zioła (tymianek, pietruszka, majeranek itd), trochę oleju do smażenia.

farsz (tzw. garniture Strasbourgeoise):  foie gras i kilka trufli (Farsz jest fakultatywny - pominęłam go ze względu na koszty)

pieczarki Duxelles: 500g drobno posiekanych pieczarek, 30g masła, 1 drobno posiekana szalotka, 1 łyżka drobno posiekanej natki pietruszki, sól i pieprz.

mus z piersi kurczaka: 300g mięsa z piersi kurczaka, 1 białko, 100 ml gęstej słodkiej śmietany, sól i pieprz


1. Zaczynamy od obsmażenia polędwicy z każdej strony na rozgrzanej patelni na odrobinie tłuszczu. (Jeżeli naprawdę chcemy się poczuć jak Julia Child, to dodatkowo możemy po przesmażeniu mięsa przekroić je na pół i nafaszerować pokrojonymi w plasterki truflami i foie gras, ale nie jest to konieczne)
2. Z podanych składników przygotować ciasto na naleśniki i usmażyć je.
3. Drobno pokrojone pieczarki przesmażyć na maśle razem z szalotka i natka pietruszki i przyprawić.
4. Mięso z kurczaka zmiksować w mikserze lub przepuścić przez maszynkę do mięsa razem z białkiem. Dodać przesmażone pieczarki Duxelles, śmietanę, wymieszac i sprawdzić, czy nie musimy dodać soli i pieprzu. Odstawić na chwilę do lodówki.
5. Piekarnik rozgrzać na 200 stopni.
6. Wybrać 2-3 najładniejsze, największe naleśniki, posmarować je musem z kurczaka z pieczarkami. Ułożyć na nich obsmażoną polędwicę i zawinąć w naleśniki. Pozostałe naleśniki możemy nafaszerować musem i zjeść od razu, albo jeszcze lepiej, zapiec je w piekarniku.
Na samym końcu całość zawinąć w płat ciasta francuskiego. Dokładnie zakleić. Ciasto posmarować roztrzepanym żółtkiem, można końcem nożyka wyciąć jakieś ładne szlaczki.
7. Tak przygotowane mięso wsunąć do piekarnika na 20-30 minut (mój filet miał 550 g). Dzięki Tomkowi mogłyśmy wszystko sprawdzić jego specjalnym termometrem do mięsa. W domu robiłam wszystko na wyczucie i mięso pięknie mi się upiekło. Dodam, że pod koniec pieczenia, przewróciłam mojego Wellingtona do góry nogami, żeby przyrumienić również spód. Po wyjęciu z piekarnika mięso odłożyć na kilka minut w miarę w ciepłe miejsce.




Sos z wina Madera
Potrzebne będa wytrawne (najlepiej) portugalskie wino Madera, trochę masla, trochę esencjonalnego wywaru na bazie kości cielęcych
1. Na patelnię wlać szklaneczkę fond de veau/veal stock (esencjonalnego wywaru z kości cielęcych). Jak przygotować taki wywar, opisała kiedyś Magda w GP.
Polecam ten link, bo wszystko zostało dokładnie wyjaśnione i zilustrowane przez Magd
ę. Ponadto można znaleźć fond de veau w słoiczkach gotowe w sklepie lub w proszku, jeśli chcemy sobie ułatwić życie.
2. Redukujemy fond de veau, ale nie za długo, szczególnie jeśli kupiliśmy je gotowe, bo gotowe są już mocno przyprawione i bardzo słone.
3. Dolewamy szklaneczkę wytrawnego wina z Madery. Prawdę mówiąc dolewam na oko, tak żeby mi smakowało. Redukujemy znowu, jeśli trzeba przyprawiamy pieprzem i solą.
4. Żeby sos ładnie zagęścić i nadać mu aksamitnej konsystencji, używam plastra bardzo zimnego masła, którym zaciągam sos. I gotowe. Podawać natychmiast po zdjęciu z ognia.


A po obiedzie spacer,  a najlepiej przebieżka na kopiec w Waterloo ;)) 
W końcu to tylko 226 stopni...



niedziela, 16 stycznia 2011

Cykoria i przegrzebki

Pewnie wszyscy słyszeli o przegrzebkach, chociaż może nie wszyscy mieli okazję ich spróbować. Po angielsku King scallop, po francusku noix de Saint Jacques. 

A znacie Queen scallop/noix de pétoncle czyli przegrzebkę grzebieniowatą? Mieliśmy je wczoraj na kolację. 

Rodzaju żeńskiego więc i muszelka trochę delikatniejsza i mniejszych rozmiarów niż te inne przegrzebki, ale zapewniam, że równie smaczna. Do tego cykoria drobno pokrojona w paseczki i delikatnie podduszona w maśle, bo my tu w Belgii i cykorię lubimy i masło. Przegrzebki coraz częściej można kupić mrożone z hodowli, więc mam nadzieję, że i wam się uda. W tym przepisie sprawdzą się zarówno te większe jak i mniejsze przegrzebki. Ja użyłam tych mniejszych, bo są również tańsze. Na dodatek to się bardzo szybko i łatwo robi.

 
 
na 4 osoby
4 cykorie
półkilogramowy woreczek przegrzebek albo 12 przegrzebków (po 3 na osobę)
trochę masła do smażenie i duszenia
kilka kropel soku z cytryny
200 ml słodkiej śmietany
sól i pieprz
 
 
Liście cykorii kroimy na piórka i wrzucamy do rondelka z rozpuszczonym masłem. Mają się delikatnie zeszklić i poddusić. Cały czas pilnujemy, żeby się nie przypaliły i nie zmieniły koloru. Solimy i przyprawiamy pieprzem i sprawdzamy czy są już dostatecznie miękkie. Jeśli tak, to wlewamy do rondelka śmietanę, dodajemy kilka kropel soku z cytryny i mieszamy. Jeszcze raz sprawdzamy czy całość jest odpowiednio doprawiona i zdejmujemy z ognia. Jeśli przegrzebki musieliśmy wcześniej rozmrozić, to teraz je płuczemy pod bieżącą wodą i osuszamy na lnianej kuchennej ściereczce. Osuszone wrzucamy na rozgrzane masło i podsmażamy z obu stron. Przyprawiamy i podajemy razem z cykorią.




piątek, 31 grudnia 2010

Świąteczna bisque czyli francuska zupa skorupiakowa

Barszcz czy zupa grzybowa? Na Wigilii u mojej Mamy nie mamy tego dylematu. Mama podaje grzybową na talerzach a barszczyk w filiżankach, uszka są obok na półmisku. Tutaj natomiast ze świąteczną kolacją absolutnie kojarzy mi się bisque czyli zupa z pancerzyków skorupiaków. Teraz kiedy można je kupić w formie mrożonki właściwie w każdym supermarkecie, z jej zrobieniem nie ma problemu. Do wersji luksusowej potrzebny będzie homar albo krab, może być mrożony. Chciałam przygotować ją z raków, ale potem przypomniałam sobie, że jadłam kiedyś w Belgii nad morzem  zupę z tych drobniutkich krewetek, jakie mamy tutaj z Morza Północnego, więc zamiast raków dwa opakowania tych maleństw powędrowały do mojego koszyka. Z obraniem ich było co prawda trochę dłubania, ale za to zupa wyszła przepyszna. 



Bisque czyli zupa skorupiakowa
(Przepis z Larousse gastronomique)
Proporcje na cztery talerze: 

pół kilograma krewetek
1 litr buliony rybnego (nie miałam, użyłam wywaru z kurczaka, bouche cousue!)
1 mała szklanka grubo posiekanej marchewki
1 mała szklanka grubo posiekanego selera naciowego
1 mała szklanka grubo pokrojonej cebuli
4 zmiażdżone ząbki czosnku
1 szklanka wytrawnego białego wina
łyżeczka przecieru pomidorowego
pieprz i sól, w razie potrzeby
¼ szklanki słodkiej śmietany
1 mała szklaneczka koniaku
trochę oliwy
ewentualnie do dekoracji: 1 łyżka posiekanego świeżego szczypiorku






Zaczynamy od obrania krewetek z pancerzyk
ów. Jakie małe czy duże by one nie były, zawsze to zabiera trochę czasu. Mięso z krewetek możemy wykorzystać do przygotowania jakiegoś innego dania albo po prostu pozostawić do dekoracji zupy. 
Oliwę rozgrzać w dużym rondlu lub na patelni na średnim ogniu i wrzucić posiekanego selera, rozgnieciony czosnek, cebulę i marchewkę. Od czasu do czasu mieszając, smażyć przez 6-8 minut, aż warzywa zaczną mieknąć. Dodać pancerzyki i porządnie wymieszać. Aromat, jaki zacznie się unosić nad patelnią będzie przepiękny. Zalać warzywa i skorupy na patelni koniakiem i podpalić. (To się nazywa flambirowanie, trochę dziwne słowo, prawda?) W czasie flambirowania będzie pachnieć jeszcze ładniej. Kiedy płomien zgaśnie, przełożyć warzywa ze skorupami do większego garnka, zalać białym winem i bulionem rybnym. (Na stronie foody.pl możecie sprawdzić, jak go przygotować. Po karpiu zostają zazwyczaj jakieś resztki. Warto zrobić z nich taki bulion i zamrozić.) Dodać przecier pomidorowy i zagotować. Przykryć, zmniejszyć płomień i gotować na małym ogniu przez 10 do 15 minut. 
Po zdjęciu z ognia, zmiksować blenderem. Przelać przez drobne sito i dokładnie przetrzeć łyżką, aby wydobyć jak najwięcej ze skorup, którym blender nie dał rady. Spróbować i w razie potrzeby dosolić, ale należy to robić bardzo ostrożnie. Owoce morza same w sobie są dosyć słone. Tuż przed podaniem wlać śmietanę. Podawać podgrzaną, można posypać szczypiorkiem, keksem śmietany lub mięsem z krewetek. 


 
 

To już chyba ostatni post w tym roku, więc życzę wam szampańskiej dzisiaj wieczorem zabawy.
A jutro napiszę jeszcze coś specjalnie na 2011.

czwartek, 9 grudnia 2010

Przegrzebki z porami pod ciastem francuskim

O tym, że Saveurs to mój ulubiony magazyn pewnie już wspominałam. Czekam na każdy kolejny numer z niecierpliwością i ciekawością: co też przyniesie? Od kilku dni mam w domu wydanie specjalne Saveurs, świąteczne. Piękne stylizacje, bajeczne opowieści i jak zwykle bardzo ciekawe przepisy. Tradycyjne foie gras, ten lepszy drób, czyli kaczka, perliczka, przepiórki, dziczyzna, no i oczywiście skorupiaki i muszle. Czasami aż żałuję, że nie zostaję na święta tutaj. Próbuję czasami coś przemycić do naszego domowego jadłospisu, ale trudno znaleźć wielbicieli ostryg czy foie gras wśród moich bliskich. 
Dzisiaj ze świątecznego numeru Saveurs wybrałam dla was przegrzebki, stosunkowo proste a zarazem widowiskowo podane: w takich małych indywidualnych rondelkach, zapieczone pod cienką warstwą ciasta francuskiego. W piecu ciasto pięknie się podnosi, niczym puchowa pierzynka. Nawet jeśli nie macie zamiaru robić przegrzebków, warto ten pomysł wykorzystać. Można w ten sposób podać na przykład zupę cebulową i zamiast z grzankami zapiec ją właśnie pod ciastem francuskim. Będziecie mieli przy stole frajdę rozkruszając łyżką złocistą skorupkę i maczając sobie jej kawałki w sosie czy zupie. I pewnie zbierzecie masę komplementów za niebanalną prezentację. Polecam.




Przegrzebki z porami zapiekane pod ciastem francuskim dla czterech osób 

po trzy przegrzebki na osobę (moga być oczywiście mrożone)
2 ładne pory
2 cebulki szalotki
szklanka białego wytrawnego wina
szklanka gęstej słodkiej śmietany
gotowe ciasto francuskie
przyprawy, trochę masła i oleju


Cebulki obieramy i kroimy w listki. Pory kroimy na krótsze kawałki, a te na cienkie paseczki jak makaron tagliatelle lub spaghetti. Na łyżce masła podduszamy cebulkę – powinna się delikatnie zeszklić. Dodajemy pory, porządnie mieszamy i podlewamy winem. Kiedy wino odparuje, sprawdzamy czy pory są już miękkie. Jeśli nie, podlewamy jeszcze trochę wina i dusimy jeszcze przez moment, aż do odparowania wina. Kiedy uznamy, że pory są wystarczająco miękkie, dodajemy śmietanę, przyprawiamy i zdejmujemy z ognia.

Piekarnik rozgrzewamy na 210 stopni.

Przegrzebki po rozmrożeniu najlepiej opłukać pod zimną wodą i osuszyć na ściereczce. Smażymy je na porządnie rozgrzanej patelni na łyżce oleju, na silnym ogniu. Głównie chodzi o to, żeby usmażyly się z wierzchu (w srodku powinny być surowe) i żeby uzyskać ładny efekt, bo tak naprawdę przegrzebki będą piekły się jeszcze w piekarniku.

W każdym rondelku układamy trochę porów, które polewamy sosem. Na porach układamy po trzy przegrzebki na rondelek. Brzegi rondelka smarujemy roztrzepanym żółtkiem. Ciasto francuskie po wyjęciu z lodówki warto rozwałkować. Wycinamy z niego placki w formie rondelków, które następnie przyklejamy do brzegów rondelka dociskając palcami. Wierzch ciasta smarujemy roztrzepanym żółtkiem i natychmiast wsuwamy do piekarnika na 15 minut. 




Taki efekt osiągniemy po zapieczeniu. 

Merci Saveurs !





czwartek, 22 lipca 2010

Panna cotta z kalafiorem i gorgonzolą

Oto letnia wersja panna cotty, którą robię w upalne dni, jako zakąskę do kolacji. Można przygotować ją wcześniej, schłodzić w lodówce i bez problemu przetransportować, kiedy zaproszeni jesteśmy latem na grila. Większość gości przynosi misy najrozmaitszych sałatek, a ponieważ ja szukam zawsze efektownych urozmaiceń, moją propozycją jest wtedy taka panna cotta z kalafiora i sera gorgonzoli. Przepis pochodzi z magazynu Saveurs.




Panna cotta z kalafiorem i gorgonzolą - 12 porcji


200 g kalafiora
40 cl mleka
30 cl słodkiej śmietanki
150 g gorgonzoli (można zastąpić serem roquefort)
3 listki żelatyny
sól i pieprz
na coulis de tomates czyli sos-krem pomidorowy: trochę oliwy, ząbek czosnku, 2 pomidory, sól i pieprz

Kalafiora ugotować w lekko osolonej wodzie przez 15 minut. Odcedzić i zmiksować razem ze śmietaną na gładkie purée. Namoczyć listki żelatyny w zimnej wodzie i po 10-15 minutach odcedzić. Mleko podgrzać, jak tylko zacznie wrzeć, zdjąć z ognia. Pokruszyć gorgonzolę na drobniejsze kawałki i dodać do gorącego mleka tak żeby się rozpuściła i powstało coś w rodzaju kremu. Dodać również listki żelatyny, wymieszać. Dodać purée z kalafiora i śmietany, wymieszać, przyprawić solą i pieprzem. Rozlać do pojedynczych pucharków lub szklaneczek (werynek) i wstawić do lodówki na co najmniej 2 godziny.

W międzyczasie możemy przygotować lekki sos pomidorowy: na kilku łyżkach oliwy, podsmażam rozgnieciony czosnek, pokrojone pomidory oraz bazylię, jeśli macie pod ręka. Doprawiam i kiedy sos zgęstnieje oraz osiągnie gładką konsystencję, przecieram przez sitko, żeby pozbyć się skórek.

Po wyjęciu z lodówki przed samym podaniem na powierzchni panna cotty rozsmarować warstwę dość gęstego sosu pomidorowego, ewentualnie udekorować okruszkami gorgonzoli, listkami bazylii albo posiekanymi orzechami włoskimi.


aaa

środa, 9 czerwca 2010

Tatar z łososia z imbirem, awokado i mango

Żeby zostać bliżej wyżyn sztuki kulinarnej, chciałam wam dzisiaj pokazać tatara z łososia. Tatara przygotował na Culinariach Sang Hoon Degeimbre z restauracji L'air du temps.
Taki tatar to w sumie dosyć powszechne i banalne danie. Każdy umie chyba drobniutko pokroić łososia i go przyprawić, ale sposób, w jaki podał to danie Degeimbre to już wyższa szkoła jazdy, żeby nie powiedzieć spektakl. Trudno doprawdy to opisać, ale spróbuję. Kiedy tatar z łososia już gotowy czekał w lodówce, szef sięgnął po szklane owalne półmiski, które przykrył przezroczystą folią spożywczą. Zrobił to w taki sposób, że folia tworzyła niemalże niezauważalną powierzchnię, a brzegi folii były dyskretnie przyklejone do ścianek naczynia. To na tej powierzchni z folii uformował następnie porcje tatara, które udekorował pojedynczymi listkami sałat i ziół. Przed podaniem napompował ciepłego dymu – można powiedzieć, że łosoś dodatkowo się lekko podwędził a naczynie wypełniło dymem. Najpiękniejsze było potem to, że przy każdym dotknięciu foliowej powierzchni widelcem, przez malutkie nacięcie uwalniała się smuga dymu. Było to niezwykle efektowne i widowiskowe, i radzę zajrzeć wam do rubryki Latest photos na samym dole strony Sang Hoon Degeimbre'a, żeby zobaczyć, jaki rodzaj kuchni uprawia. Tymczasem u mnie tatar z łososia w nieco bardziej banalnym wydaniu, ale wszystkie ingrediencje samego tatara dokładnie tak jak w przepisie mistrza.



Tatar z łososia w werynce
dla 6 osób:
200 g świeżego łososia
drobniutki szczypiorek
malutki kawałeczek świeżego imbiru
1 ładne awokado albo nawet dwa
ładny pomidor
mango
mała cebulka szalotka
cytryna albo limonka
100 g śmietany kremówki
trochę pasty wasabi
odrobina oliwy
sól i pieprz

Łososia dosyć drobno siekamy, podobnie postępujemy z cebulką i częścią szczypiorku. Na bardzo drobnej tarce ścieramy imbir oraz skórkę z połówki sparzonej cytryny. Mieszamy sok z połówki cytryny z oliwą, dodajemy imbir, skórkę z cytryny, szczypiorek, cebulkę i na końcu mięso z łososia. Wstawić do lodówki na kilka godzin.

Żeby było elegancko i szykownie, tatara radzę podać w takich malutkich pucharkach, które przez ostatnie lata były tutaj dosyć modne. I chociaż niektórzy twierdzą, że werynki (bo tak je nazywamy - z francuskiego verrines) są już has been, widziałam je na Culinariach. Wnioskuję więc, że nadal goszczą na eleganckich przyjęciach i są w stanie, jeśli są tylko odpowiednio przygotowane, zrobić na gościach odpowiednie wrażenie.

Na samym spodzie układamy pokrojone kawałki awokado i pomidora. Awokado możemy lekko doprawić solą, pieprzem albo nawet chili. Następnie w zależności od wielkości naszych pucharków, układamy porcję tatara z łososia. Liczy się prezentacja dania, więc starajcie się ulepić jakąś zgrabną kuleczkę lub coś w tym stylu. Ponownie układamy kilka kawałków awokado, pomidora i koniecznie, nie zapomnijcie o nim, kilka kawałków świeżego mango. Ze śmietany ubijamy chantilly. 100 g to taka śmieszna ilość, że radzę to robić ręcznie trzepaczką. Jak tylko poczujecie, że śmietana gęstnieje, dodajemy odrobinę pasty wasabi i nadal ubijamy. Próbujemy i  wedle upodobań dodajemy jeszcze wasabi, albo po prostu doprawiamy solą i pieprzem. Jak już bita śmietana osiągnie pożądany przez nas smak i konsystencję, dekorujemy każdy z pucharków zgrabniutkim kleksem śmietany i posypujemy drobno posiekanym szczypiorkiem. Wstawiamy do lodówki i serwujemy tego samego dnia.



Kilka uwag:
1. Wiele osób obawia się surowego mięsa czy ryb. Można w takim wypadku użyć łososia wędzonego, nie będzie jednak to już tatar. Można tez spróbować pół na pół: 100 g łososia świeżego i 100 g wędzonego. Przyznaję, że sama kiedyś nie potrafiłam przełknąć surowego mięsa – dzisiaj uwielbiam wszelkie carpaccio i tatary, jak i krwiste befsztyki.
2. Jeśli nie macie pasty wasabi, można ją zastąpić naszym rodzimym tartym chrzanem.
3. Taka werynka wydaje się dosyc skomplikowana w realizacji - zapewniam, że nie i że zawsze można poeksperymentować w zależnosci od sezonu. Na przyklad awokado zastąpić zielonymi szparagami.
4. Nazwa werynka może budzić zdziwienie, ale jak inaczej to słowo przetłumaczyć? Mamy terrine i terynę, pèlerine i pelerynę. Więc verrine daje werynkę. Chyba, że macie ciekawsze tłumaczenie...?
5. Czy wiecie, że polska nazwa awokado to smaczliwka wdzięczna ?

aaa