Brukselskie gofry

Jeśli będziecie mieć okazję odwiedzić Belgię, koniecznie musicie spróbować gofrów. Można powiedzieć, że tutaj właściwie każdy region, jeśli nie miejscowość, ma swoją recepturę na gofry czy wafle, ale najbardziej popularne są gofry brukselskie (gaufres de Bruxelles) i te z Liège (gaufres de Liège). Czym się różnią? Sposobem przyrządzania i wyglądem, bowiem każdej recepturze odpowiada inna forma na gofry i inna krateczka. Najbliżej do gofrów, które my znamy w Polsce, gofrom brukselskim - prostokątnym*  i stosunkowo lekkim, a do tego jeszcze przyjemnie chrupiącym. Przyszła nam na nie chętka po wiosennych porządkach w ogrodzie, a ponieważ ogród dzięki naszej pracy wypiękniał, zasłużyliśmy na gofry.

Przepis pochodzi z cytowanej już wcześniej książki Hiver – la cuisine au rythme des saisons. Marc Paesbrugghe zmodyfikował oryginalny przepis zastępując pianę ubitą z białek gazowaną wodą mineralną.

Proporcje na 12 gofrów :

pół kilograma mąki

100 g masła

375 ml mleka

pół litra mineralnej wody gazowanej

2 jajka

łyżka cukru *

szczypta soli

6 g drożdży w proszku (w jednym opakowaniu jest z reguły 7g)

fakultatywnie możemy dodać torebkę cukru waniliowego

Mleko podgrzać i dodać do niego miękkie masło, poczekać aż się dobrze rozpuści. Następnie dodać wodę mineralną. Jajka rozbić w osobnej miseczce i rozbełtać trzepaczką z cukrem. Dodać do mleka. Dodać mąkę, porządnie wymieszać - ja ubijam trzepaczką rózgą, aż wszystkie składniki ładnie się połączą, można tez mikserem. Na końcu dodać drożdże i szczyptę soli. Odstawić w ciepłe miejsce i poczekać aż ciasto urośnie, powinno podwoić swoja objętość. Ciasto przed i po wyrośnięciu ma luźną, płynną konsystencję i przypomina ciasto naleśnikowe. Do wylewania ciasta na gofrownicę używamy chochelki. Po upieczeniu gofry najlepiej przestudzić na drucianej kratce, podobnie jak chleb.

Podajemy posypane cukrem pudrem, albo z bitą śmietaną i w sezonie, a ten niedługo się rozpocznie, z truskawkami. Popularna jest też wersja z kulką lodów waniliowych polanych ciepłą czekoladą.

Gofry, o ile nam zostaną, możemy zamrozić. Po wyjęciu z zamrażarnika wkładam je na 10 minut do rozgrzanego na 180°C piekarnika.

-----------------------------------------------------------------------------

* Wybaczcie, nie mam prostokątnego żelazka na gofry i moje są kwadratowe.

* Małe ilości cukru w przepisach na belgijskie gofry zwykle budzą zdziwienie, ale akurat brukselskie gofry nie mają być słodkie. Oczywiście można zmodyfikować ilość cukru.

Chleb orkiszowy po raz kolejny

A u nas znowu pachnie chlebem. Cudowny zapach. Wyciągam coraz to smaczniejsze bochenki. Zrozumiałam juz parę rzeczy, między innymi to, ze chleb potrzebuje czasu i cierpliwości. Że najlepiej piec go jednak w weekend, kiedy mam czas go przypilnować i nie muszę się śpieszyć. Z jednej strony mam ochotę wypróbować nowe przepisy a z drugiej opanować technikę wypieków, od których zaczęłam. Dlatego w sobotę upiekłam po raz kolejny chleb orkiszowy. Wyrósł pięknie, bo pozwoliłam mu rosnąc do woli a kuchnia była przez trzy czwarte dnia zalana dosłownie słońcem. Wrzuciłam do ciasta garść orzechów włoskich, które zostały mi po zupie cykoriowej. Miąższ wyszedł dzięki nim trochę ciemniejszy. Po pierwszej kromce wiedziałam, że zaraz zacznę przygotowywać zaczyn na drugi bochenek. W końcu na kolejny będę musiała czekać do przyszłej soboty.

Chleb orkiszowy na miodzie z przepisu Liski

(Liska opisuje każdy etap na zdjęciach krok po kroku)

W piątek wieczorem przygotować zaczyn: 

50 g zakwasu żytniego
75 g mąki orkiszowej
100 g wody

Odstawić na dobę.
W sobotę wieczorem dodać:
275 g wody
30 g miodu
500 g mąki orkiszowej
1,5 łyżeczki (10 g) soli morskiej
(za radą Edyty zrezygnowałam z drożdży, chleb rośnie i tak bez nich)


Składniki zaczynu wymieszać ze składnikami na ciasto. Nie mam miksera, mieszam składniki drewnianą łyżką aż ciasto będzie gładkie. Po wyrobieniu miskę przykryć przezroczystą folią i odstawić do fermentacji. Ciasto powinno podwoić swoją objętość - od tego uzależniamy czas fermentacji. Zdarza się, że trwa ona krócej, innym razem - dłużej, do 3 godzin. Ja odstawiam na całą noc.

Następnego dnia rano (u mnie to była niedziela) posmarować olejem keksówkę o długości 25 cm. Przełożyć do niej wyrośnięte ciasto i ponownie przykryć folią lub ściereczką. Odstawić do wyrośnięcia na 1-1,5 godziny. Ciasto powinno wypełnić całą formę. Nie patrzę na zegarek, niech rośnie tyle ile potrzebuje.

Piekarnik nagrzewamy do 230°C.
Wstawiamy chleb. Po 10 minutach zmniejszamy do 200°C i dopiekamy kolejne 30 minut.

Chleb jest tak smaczny, że wcinamy go z samym masłem.

W Rzeczpospolitej o pieczeniu chleba w domu: artykuł Małgorzaty Minty Gdy dom pachnie chlebem. Szkoda tylko, że zdjęcie takie mało przemawiające. Nie ukrywajmy, że do pieczenia zachęcają nas również zdjęcia, które oglądamy na blogach.

Vitello tonnato

Cielęcina w sosie tuńczykowym, klasyka włoskiej kuchni, gościła na naszym świątecznym stole, a ponieważ jest to potrawa, którą Włosi przygotowują wraz z nadejściem ładniejszych dni, pomyślałam, że to dobry moment, żeby wam ją pokazać. Bo vitello tonnato nadaje się świetnie na posiłki na świeżym powietrzu i bez problemu zabierzemy je na piknik. 

Z drugiej strony takie vitello tonnato może być również jednym z dań eleganckiego zimnego bufetu. Kiedy po raz pierwszy miałam vitello w ustach, nie znałam nazwy tej potrawy i w ogóle nie domyślałam się obecności tuńczyka w sosie. No bo kto by wpadł na to, żeby cielęcinę podać z tuńczykiem?
Przepis pochodzi z książki Laury Zavan My little Italy, do której na pewno jeszcze nieraz wrócę. Laura Zavan jest Włoszką i autorką wielu książek o specjałach kuchni włoskiej, tak więc możemy być pewni, że przepis z pewnego źródła.



Składniki na 4 osoby

500-600 gr cielęciny (można zastąpić cielęcinę schabem)
wywar: 3 litry wody
2 marchewki
1 cebula
gałązka selera naciowego
2 goździki
2 liście laurowe
kilka gałązek tymianku
sól, pieprz w ziarenkach

Sos:
150gr odsączonego tuńczyka w puszcze w zalewie własnej (raczej nie w oleju)
50gr odsączonych kaparów
1 żółtko
4 łyżki soku z cytryny
150ml oliwy lub oleju
przyprawy – sól, pieprz w ziarenkach

Z cebuli, marchewki, selera i ziół przygotować wywar. Włożyć do niego mięso i jeżeli to koniecznie, dolać gorącej wody tak, aby mięso zostało dokładnie przykryte. Doprawić do smaku solą i ziarenkami pieprzu. Zagotować, zmniejszyć ogień i tak gotować przez 45 minut do godziny: mięso powinno być dokładnie ugotowane i jednocześnie nie rozpadać się. Po zdjęciu z ognia mięso zostawić w wywarze, można nawet na całą noc, a jeśli nie, to na kilka godzin przynajmniej. Gdyby sos był zbyt gęsty, możemy dodać trochę wywaru * z gotowania cielęciny.

Przygotować sos: z żółtka, musztardy i oleju ukręcić majonez. Zmiksować tuńczyka z kaparami. Dodać do majonezu, dokładnie wymieszać. Tuńczyk powinien być tak zmiksowany, że prawie zmielony i po dodaniu do majonezu, majonez powinien zachować swoją gładziutką konsystencję. Doprawić sokiem z cytryny, solą i pieprzem wedle upodobań.

Tuż przed podaniem, pokroić cielęcinę na cienkie plasterki, tak cienko jak potrafimy, tak jak byśmy kroili szynkę. Idealnym rozwiązaniem jest w tym wypadku nóż elektryczny. Rozłożyć na półmisku i posmarować sosem. Do dekoracji możemy użyć drobno posiekanej pietruszki i kaparów.

*   Laura Zavan radzi zachować wywar na później, można go nawet zamrozić - kiedy najdzie nas ochota na risotto, będzie jak znalazł.

Po posmarowaniu sosem vitello jest trochę mało fotogeniczne i wygląda jakby się przykryło pierzynką.

a

Kto chce być sławny?

Dowiedziałam się dzisiaj, że jest szansa na zrobienie kariery w belgijskiej telewizji. Pewna redaktorka z RTBF* poszukuje lubiących gotować do programu, w którym osoby z poszczególnych państw członkowskich Unii będą pichcić dania swojej rodzimej kuchni. Program ma być emitowany w lipcu z okazji objęcia przez Belgię przewodnictwa UE.


Krzyżówka Un diner presque parfait z Europa da się lubić ?  Pewnie coś w tym rodzaju. Lubię tutejszą telewizję właśnie za takie programy, w których gotują zwyczajni ludzie a nie wystylizowane na boginie kuchni gwiazdy. I jak nie przegapię, to opowiem. Bardzo jestem ciekawa, co pokaże nasz rodak. Bigos ?  Pierogi ?  Gołąbki ?  A wy co obstawiacie ?  Obok zamieszczam ankietę i czekam na odpowiedzi do końca czerwca.


* Zainteresowani proszeni są o kontakt z Aurore Dierick: audi małpa rtbf.be

Zupa z cykorii na chłodniejsze wieczory

Po powrocie do Belgii z wielkanocnego urlopu okazało się, że w Belgii wcale nie jest wiosenniej niż w Polsce. Wiosnę owszem widać w parkach i ogródkach – zakwitła również wiekowa, powyginana czereśnia w sąsiednim ogrodzie – ale trudno ją dostrzec na termometrze za oknem. Po raz kolejny Belgia powitała nas szarym niebem i pustą lodówką a ze skrzynki pocztowej zamiast świątecznych kartek wysypały się rachunki. W takiej sytuacji pomóc mi mogła jedynie gęsta, rozgrzewająca zupa, najlepiej z cykorii - w końcu powinnam zacząć trzymać się tematu. Cykorię, ziemniaki i gruszki udało mi się kupić po drodze z pracy. Resztę miałam w domu. Z podanych proporcji wyszło mi 6 talerzy. Przepis pochodzi z książki Hiver – la cuisine au rythme des saisons - Recettes de Marc Paesbrugghe. 

 4 ładne cykorie

4 średnie ziemniaki

2 duże gruszki

2 łyżki masła

20 cl słodkiej niskoprocentowej śmietany

sól i pieprz

fakultatywnie: kostka rosołowa, do dekoracji posiekana natka albo 2 łyżki posiekanych włoskich orzechów

Cykorię trzeba opłukać i poszatkować. Ziemniaki i gruszki obrać i pokroić w kostkę. Cykorię wrzucić do garnka na 3 łyżki roztopionego masła i poddusić przez 5-8 minut na niezbyt intensywnym ogniu – cykoria zdecydowanie lubi masło, podobnie zresztą jak większość tutejszych potraw. Dodać pokrojone ziemniaki i gruszki i wymieszać. Dodać sól oraz świeżo mielony pieprz i zalać 1,5 l wody. W oryginalnym przepisie była jeszcze mowa o kostce rosołowej. Ja ją sobie darowałam. Gotować przez jakieś 25-30 minut aż warzywa będą miękkie. Zdjąć z ognia i po kilku minutach zmiksować na gładką aksamitną masę. W zależności od tego jak gęsta wyjdzie nam zupa, możemy dolać trochę wody. Na końcu zaciągamy słodką śmietaną i doprawiamy. Przed podaniem możemy udekorować posiekanymi orzechami laskowymi albo natką pietruszki.

Spring rolls czyli chińskie krokieciki na powitanie wiosny

Podczas kiedy w Polsce obchodzimy święta wielkanocne, w Chinach z okazji święta Qing Ming, znanego również jako święta czyszczenia grobów, ludzie odwiedzają i wspominają zmarłych krewnych na cmentarzach. Jednak daleko im do charakterystycznej dla naszych Zaduszek zadumy i powagi. Qing Ming przypada na sezon powrotu wiosny, więc obchodzone jest w sposób niezwykle radosny: przy grobach urządza się pikniki, tańczy i śpiewa. Qing Ming wiąże się dodatkowo z inną prastarą tradycją Hanshi, co dosłownie oznacza „zimne jedzenie”. Nie wolno wtedy rozpalać ognia i należy ograniczyć się do spożywania zimnych posiłków. Stąd pewnie pomysł na wiosenne krokieciki (chunjuan) z papieru ryżowego sprzedawane przed cmentarzami . Wystarczył bowiem placek ryżowy, w który zawijano świeże warzywa i kiełki oraz kawałki zimnego mięsa.

 

Przepis dedykuję Oli i Tomkowi, którzy uraczyli nas kiedyś górą sajgonek ;) 

 

opakowanie placków ryżowych
3 marchewki
liście sałaty, najlepsze są te chrupiące z samego środka
kilka łyżek ugotowanego ryżu bądź makaronu ryżowego
świeże kiełki sojowe
bukiet mięty
250 g wieprzowiny przygotowanej w sosie karmelowym
2 łyżki posiekanych orzeszków ziemnych
inne wiosenne warzywa: mogą to być młodziutkie szparagi, jak przyjdzie na nie sezon, takie jeszcze płaskie chrupiące strączki groszku, ogórek pokrojony na słupki, łodyga selera naciowego, por itp.

Przygotowujemy sos karmelowy:
Zmieszać ¼ szklanki zimnej wody z ¾ szklanki ciemnego cukru i gotować do momentu kiedy zacznie przybierać syropowata konsystencję. Dodać ¼ szklanki gorącej wody i gotować do uzyskania gładkiej konsystencji i karmelowego koloru.
Mięso:
250 g wieprzowiny,
3 łyżki sosu rybnego,
3 łyżki wody,
kilka łyżek sosu karmelowego, sol i pieprz do smaku.
Mięso pokroić na cienkie paseczki i wymieszać z  sosem rybnym, karmelowym, i woda.  Wrzucić na wok i smażyć przez jakieś 8-10 min. Na końcu doprawić.

Sałatę, miętę przepłukać. Marchewkę, pora, selera pociąć na słupki. Kiełki należy sparzyć, ja również sparzam marchewkę i inne warzywa, ale dosłownie przez 2-3 minuty, trzymając je w takim koszyczku nad gotującym się wywarem z warzyw.
Naleśniki ryżowe nasączyć gorącą wodą sztuka po sztuce w okrągłym naczyniu. Obracamy je pod palcami wyczuwając czy są już wystarczająco miękkie i elastyczne. Namoczone naleśniki wykładamy na kuchenna ściereczkę. Układamy na nich po listku lub dwa sałaty, po kilka listków mięty, trochę mięsa, ryżu, marchewkę, kiełki i inne warzywa, które mamy. Na końcu posypujemy orzeszkami i zawijamy. W przeciwieństwie do tak zwanych sajgonek nie smażymy! Tradycja Hanshi zobowiązuje. Wieprzowinę możemy zastąpić krewetkami, kawałkami kurczaka, albo plasterkami piersi z kaczki. Podajemy na zimno z sosem nuoc cham lub chili sweet.

Świąteczne pozdrowienia z Kijewa

Co prawda ze spaceru wróciliśmy ze zmarzniętymi nosami, ale wszędzie czuć i widać wiosnę!